Bogowie panteonu etruskiego

Bogowie Etrusków w Kartaginie
Po upadku królestwa Etruskiego przez wojowniczych Galów w roku 104 r.p.n.e. spowodował wielką ucieczkę Etrusków z Italii - a szczególnie górnych warstw społecznych. Celem wielu emigrantów było największe miasto morza śródziemnego - Kartagina.

Rządzący wtedy Bomilkar II od dziecka był zafascynowany Etruskami, ich religią i zwyczajami - nic więc dziwnego że przyjął emigrantów z otwartymi ramionami. Specjalnie nawet dla nich wyludnił jedną z dzielnic biedoty w Kartaginie, zburzył pozostałości po poprzednikach i nakazał wznieść kamienice i świątynie dla nowych mieszkańców. Dzielnica nazwano na cześć ich dawnego ośrodka religijnego - Volsinnia

Już niedługo potem Bomilkar II stał się żarliwym wyznawcą etruskiego Tin-a i innych, zaniedbując obowiązki wobec starych bogów. Ta sytuacja mało nie doprowadziła do wyklęcia go przez kapłanów Baala-Hammona czy Astarte - zapobiegła temu jednak zaradność syna Bomilkara II - Bodmelkarta który zapewnił ich o jego wierności starym bogom, a dziwną decyzje Bomilkara zrzucił na jego starość.

Mimo tego, że już w 102 r.p.n.e. Kartagina wyzwoliła Etrurię z rąk Galów - duża część Etrusków została w mieście, korzystając z szerokich przywilejów jakie dostali

= Religia Etrusków = Istotnym elementem religii Etrusków było przekonanie, że życie ludzkie jest tylko mało znaczącym elementem we wszechświecie, nad którym bogowie, którzy ukazywali swoją naturę i wolę w każdym aspekcie świata natury, panowali tak samo, jak nad przedmiotami stworzonymi przez ludzi. Ta wiara przenika sztukę etruską, w której znajdujemy bogate przedstawienia ziemi, morza i powietrza, z człowiekiem włączonym w otoczenie.

Stanowiła ją oryginalna etruska literatura religijna, opisująca kosmos i świat podziemny, a także przepisująca różne rytuały oraz sposoby interpretacji przesłań od bogów i postępowania na ich podstawie. Tytuły tekstów, które przetrwały, obejmują Libri rituales, Libri fatales, Libri de fulguratura ("o błyskawicach") i Libri Acheruntici(opisującej Acheron, czyli świat podziemny), a także księgi, których nazwy pochodzą od dwóch głównych proroków etruskich o imionach Tages i Vegoia

Ta literatura, epigrafika i źródła monumentalne dają obraz kosmologii, przedstawiającej niebo i jego części, które odbija się w świętych miejscach, a nawet we wnętrznościach zwierząt. Zasadnicze znaczenie miało pojęcie świętej przestrzeni albo miejsca, poświęconego konkretnemu bóstwu albo sprawie, jak teoria przeznaczenia, z którym takie obszary mogły korespondować, tak jak Niebo odzwierciedlało Ziemię, a makrokosmos rozbrzmiewał echem mikrokosmosu.

Bogowie
Etruski Panteon jest dość obszerny, ponieważ miasta etruskie były autonomiczne i każde miało nieco inną tradycję, a - w niektórych przypadkach - nawet język.

Etruskowie czcili liczne bóstwa (wątroba z Piacenzy wylicza ich ponad 40), z których wiele jest dziś nieznanych. Ich natura była często niejasna, a wzmianki o nich obfitują w niejednoznaczności co do liczby, atrybutów, a nawet płci. Niektórzy z ważniejszych bogów byli wreszcie utożsamiani z głównymi bogami Greków i Rzymian, co można zobaczyć szczególnie na podpisanych wyobrażeniach ze zwierciadeł etruskich. Ale ich charakter i mitologia często różniły się znacznie od ich odpowiedników greckich. Na przykład Menrva, ogromnie popularne bóstwo, była uważana za patronkęmałżeństwa i porodu, w odróżnieniu od dziewicy Ateny, która o wiele bardziej troszczyła się o sprawy męskie.
 * Tinia albo Tin był rozpoznawany jako odpowiednik Zeusa/Jowisza,
 * Uni – Hery/Junony,
 * Menrva – Ateny/Minerwy,
 * Sethlans – Hefajstosa/Wulkana,
 * Turms – Hermesa/Merkurego,
 * Turan – Afrodyty/Wenus.

Wielu z bogów miało moc uzdrawiania, i wielu z nich miało władzę rzucania piorunów. Były również bóstwa o całkiem klasycznym grecko-rzymskim charakterze, jak Hercle (Herakles) i Apulu (Apollo), którzy wyraźnie zostali wprowadzeni bezpośrednio z Grecji, a mimo to mieli przypisane sobie miejsca święte i kulty.